Hallo lieve mensen,

ik ben Vida

Vida uit Guadalajara
Van Arancha kreeg ik vandaag deze mail:

Zojuist heb ik deze arme galga gered in het dorpje Pioz in Guadalajara, in hetzelfde gebied waar ik Mina

redde (een andere galga met een grote wond in haar hals omdat iemand haar had opgehangen).
Het is vreselijk, zoals je kunt zien is ze verschrikkelijk mager. Ze is heel zwak.

Ik heb haar VIDA genoemd, dat betekent LEVEN.
VIDA was het huis van een jong stel binnengelopen alsof ze om hulp wilde vragen.

Ik heb haar opgehaald, en zal haar morgen meenemen naar de dierenarts voor een check up.
Als ze is bijgekomen zal ze een eigen huis en een eigen familie krijgen.

Ik ben Vida, jullie kennen me nog wel toch? Ik ben nu iets langer bij mijn nieuwe baasjes en het is grote hondenpret hier. Ik ben meegenomen op de dag van de reünie bij mijn oppasmama vandaan. Ik begreep niet wat ging er nu weer ging gebeuren. Na een vrij lange rit kwamen we dan aan. Ik had gewoon stijve pootjes van angst, want er kwam me een herrie achter de dichte deur vandaan, dat ik gelijk de kuierhondenlatten wilde nemen. Toen de deur open ging zag ik allemaal dansende en springende honden. Ik ging mee naar binnen en werd allereerst begroet door een knappe man genaamd Bo. Daarna nog meer galgo's en kleine hondjes, wat een gesnuffel. Het zorgde er wel voor dat ik niet meer bang was, maar overweldigend was het wel. hihi, als er 5 langneuzen voor je staan en 5 oudere hondjes.
Na bijgekomen te zijn, voelde ik me toch wel moe en ging in een grote mand liggen. Die stonden daar zat en viel met 1 oog in slaap en met mijn andere hield ik alles in de gaten. Zo gingen we rustig de nacht in.

De volgende dag ging ik eerst op onderzoek uit. In de woonkamer stonden nu 2 nieuwe hangmatten voor de vrienden van mij, ook 8 manden en een heuse mensenbank. Het bazinnetje is iedere dag vroeg uit haar mand die boven staat.
Dan krijgen we eerst allemaal de begroeting en ze gaat dan alle bakken klaarmaken. Dat was wel wennen met zo'n grote groep. De langzame eters staan in het achterste gedeelte, ik ook, en de schrokkers staan voor te eten. De bazin zit in het midden. Het lijkt wel voetballen hier met zijn elven. Dan krijg ik mijn pilletje en kunnen we in de tuin.
Lekker hoog gras en een prachtige grote waterbak, maar helaas niet voor ons. Er zitten grote vissen in, ik heb daar wel even naar staan kijken. Wat ook zo mooi is, als de buitendeur dicht is kunnen we toch naar buiten via een hondenluik???? Dat had ik pas na 3 dagen door.
Er staan hier ook pappalobbies, dat heet eigenlijk papegaaien. De bazin heeft me daar ook aan voorgesteld met de woorden "Die horen ook hier, dus afblijven". Maar dat kon ik niet vatten, want of zo floten naar me of riepen me.
Die pappalobies praten hetzelfde als mijn nieuwe bazen.

Dan lopen er hier ook nog 4 haarballen, katten wel te verstaan, rond. Ik dacht , ik zal toch eens even kijken maar had gelijk een lel te pakken. Dus daar ga ik niet meer zo snel heen hoor. Iedere ochtend gaan we om 10 uur naar de polder, daar is het helemaal honds te gek. We rennen daar wat af en ik mag ook los. Ik kan daar niet weg, dus rennen en graven maar. Bo, de knappe man, daagt me lief uit voor een renpartij. Daar heb ik altijd wel zin in, maar we zijn nooit alleen, altijd rennen de andere vrienden uit Spanje mee met ons (zouden ze jaloers zijn?).
Verder gaat hier alles op het hondengemak. Wij slapen en de bazin maakt het huis schoon en dat maken wij weer vies met onze poten en dan hebben we een lol.
's Middags gaan we naar de Reeuwijkse plassen, dan gaan we mee wandelen met Kristel en dan zijn we vaak met zijn twintigen. Veel hè, maar leuk joh. Lekker rennen, snuffelen en graven en natuurlijk rennen. Wat,willen we nog meer als hond zou je zeggen.

Eigenlijk niets, we hebben eten, warmte, liefde en een eigen huis, een plek onder de zon.
Wat mij soms nog bezig houdt, is dat er nog zoveel vrienden van mij in Spanje zitten, waar het vaak bar slecht is. Kijk maar op de foto's hierboven. Zo zag ik eruit toen ze me vonden in Spanje.
Maar ook weet ik dat vele mensen ons helpen en dat is hard nodig, hoor. Ik hoop dat het leed voor al mijn vriendjes daar eens op zal houden. Kijk, mijn wens is uitgekomen en voel me hier grandioos.
Nu ga ik zo lekker rennen, want het eten is weer gezakt, dus speeltijd.

Dus allemaal van mij de galgogroeten en ik hoop dat jullie mijn verhaal leuk vonden.

Met poot en een lebber,

VIDA.