20 juli 2010 ANTONIO

wederom houd het nooit op?

Waarschijnlijk niet. Als gemaakte afspraken niet nagekomen worden omdat men geen zin heeft of zogenaamd geen tijd om eens bij hem te gaan kijken of er weer honden zitten, zal hij nooit ophouden. Zoals al eerder gezegd en geschreven, de man heeft een verzamelziekte en hij pakt elke galgo aan die hem aangeboden wordt of die hij, zwervend over straat of veld, pakken kan. Zo gaat dat in de wereld van een verzamelaar. Hij gaat ermee jagen want een gratis haas op tafel is in deze crisis tijden natuurlijk meer dan welkom en hij probeert ermee te fokken om er dan nog wat geld mee te verdienen door de pups te verkopen. Dat dit geen succes is, is niet verwonderlijk als je de galgos onder zulke afschrikwekkende omstandigheden houd als hij doet. De pups worden bijna allemaal opgegeten door de zeer hongerige grotere honden, ik heb daar zeer veel zwangere teefjes gezien maar zelden, eigenlijk nooit, pups van een paar maanden oud.
En dat hij weer honden heeft is een ding dat zeker is. Een Nederlandse die daar in de buurt op vakantie was is bij hem langs geweest, uit de auto gestapt en hoorde toen uit de schuurtjes op het terrein luid hondengeblaf. Meer hoef je niet te weten. Hoeveel het er zijn is uiteraard onbekend maar de politieagent die daar op mijn verzoek in het weekend is wezen kijken en beweerde dat er geen enkele hond zit heeft het duidelijk mis. Misschien is-ie wel helemaal niet wezen kijken en zegt-ie maar wat om ervan af te zijn. Misschien heeft hij de moeite niet eens genomen om uit zijn auto te stappen en in de schuurtjes te gaan kijken, dan zie je natuurlijk ook niks.
Een andere mogelijkheid is ook nog dat Antonio, geslepen als hij is, de honden weer verhuisd heeft naar de schuur die een paar honderd meter achter zijn terrein ligt, deze is zogenaamd van zijn broer. Dat ligt een stuk verder van de weg af en valt bijna niet op omdat er een heleboel bomen voor staan. Maar ook is het nog mogelijk dat hij ze meegenomen heeft naar zijn huis en dat zou vervelend zijn omdat het bevel tot inbeslagname van vorig jaar alleen gold voor de honden op zijn terrein in de campo. Maar omdat hij in een gewone straat woont met veel buren lijkt dat laatste eigenlijk geen optie, die zouden nu met de hitte al snel gaan klagen, hoop ik.
Dat de honden van Antonio niet hoeven te rekenen op de hulp van de mensen uit El Cuervo omdat blijkbaar hun hart niet bij de galgos ligt en ze hem gewoon maar weer zijn gang laten gaan met een enorm lijden voor de dieren tot gevolg, moge nu dus duidelijk zijn.
Hoe zou het voelen om in een donkere schuur opgesloten te zitten, zonder een open raam dus zonder frisse lucht, geen mensen te zien of te horen, geen vers water of genoeg eten, lopen in je eigen vuil en smerigheid in een stank die steeds verstikkender wordt en dat bij een hitte van ruim 40 graden, dag in, dag uit? Ik wil het niet weten maar kan het me wel voorstellen.
Je hoeft m.i. ook niet van honden te houden om te weten dat hen daar zeer zwaar lijden te wachten staat, hetgeen geen enkel dier verdiend, en wachten met iets te ondernemen totdat er overal weer dode honden liggen en er wederom een berg botten van verbrande honden in zijn achtertuin ligt, daarmee doe je de dieren die nu nog gered kunnen worden, ernstig te kort.
Dat er dringend en op zeer korte termijn iets moet gebeuren staat vast, voor de eerste slachtoffers weer vallen onder de honden en ook voordat ze weer zwaar getraumatiseerd raken, maar ook voordat er weer zoveel zitten dat het problemen geeft om ze ergens onder te brengen want 5 zijn nou eenmaal simpeler ergens te plaatsen dan 50 of 60 of 70.
Bovendien schijnt het witte paard van Antonio, dat we vorig jaar op last van de Guardia Civil daar moesten laten staan omdat het er (toen nog) goed uitzag, nu zo mager te zijn dat je de krant er bijna doorheen kan lezen. Het stond nu in de voortuin waar voorheen de honden liepen en daar groeit werkelijk niet 1 grassprietje. En omdat de gemeente daar vorig jaar alle omheiningen heeft weggehaald, staat het in de brandende zon, zonder schaduw, vastgebonden zodat hij niet op zoek kan gaan naar iets te eten. Ook was er, in elk geval geen zichtbaar, drinken bij het arme schepsel in de buurt.
Zo is het wel genoeg, tijd voor actie.
Daarom gisteren contact opgenomen met Fermin Perez, de president van Protectora Scooby in Medina del Campo (Valladolid). Hij heeft zich het lot aangetrokken van alle honden die tot op heden uit de hel van Antonio zijn gekomen, opgevangen, gevoed en verzorgt tot ze weer zo ver waren dat ze geadopteerd konden worden.
Hij hoorde er dan ook niet vreemd van op dat Antonio weer honden had, hij had eigenlijk ook niet anders verwacht, het is het bekende patroon van een verzamelaar en ook hij is de mening toegedaan dat er zeer snel actie ondernomen moet worden. Hij gaat contact opnemen met de Seprona en dan moet er bekeken worden of zij de honden zo in beslag kunnen nemen of dat er eerst weer naar de rechter gestapt moet worden. Er is gelukkig, in Scooby momenteel wel plaats voor eventuele honden van Antonio en Fermin heeft toegezegd, alles op alles te zullen zetten om de nieuwe “gevangenen” voor een enorme lijdensweg te behoeden en ze zo snel als mogelijk, in veiligheid te brengen. Ver weg van Antonio en waarvoor ik, en met mij vele anderen, hem eeuwig dankbaar zullen blijven.
Ik hou u op de hoogte.